ഒന്നര ലക്ഷം പേരുള്ള കുഞ്ഞൻ രാജ്യം ലോകകപ്പിൽ; 140 കോടിയുടെ ഇന്ത്യ ഇപ്പോഴും വഴിയിൽ; നാം എവിടെയാണ് തെറ്റുന്നത്

ഏകദേശം ഒന്നര ലക്ഷം മാത്രം ജനസംഖ്യയുള്ള കരീബിയൻ ദ്വീപ് രാഷ്ട്രമായ കുറസാവോ, ഫുട്ബോൾ ലോകകപ്പിന്റെ പുൽമൈതാനത്ത് ജർമ്മനിക്കെതിരെ ഗോളടിച്ച് ചരിത്രം കുറിക്കുമ്പോൾ, ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ ജനാധിപത്യ രാജ്യമായ ഇന്ത്യ ഇന്നും യോഗ്യതാ മത്സരങ്ങളുടെ തടവറയിൽ തളർന്നുനിൽക്കുകയാണ്. 140 കോടി ജനങ്ങളുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് എന്തുകൊണ്ട് ഒരു ലോകകപ്പ് സ്വപ്നം ഇന്നും അകലെയാകുന്നു? ഇത് ജനസംഖ്യയുടെ പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ദേശീയ മുൻഗണനകളുടെ (National Priorities) പ്രശ്നമാണ്.കുറസാവോയുടെ ആകെ ജനസംഖ്യയേക്കാൾ കൂടുതലുണ്ട് കേരളത്തിലെ ഗുരുവായൂർ മണ്ഡലത്തിലെ വോട്ടർമാർ. എന്നിട്ടും ആ കൊച്ചുദ്വീപ് ലോകത്തിന്റെ നെറുകയിലേക്ക് നടന്നു കയറുമ്പോൾ, നമ്മൾ എന്തുകൊണ്ട് പിന്നിലാകുന്നു? സ്പോർട്സ് സയൻസിലും യുവജന വികസനത്തിലും ലോകം കോടികൾ നിക്ഷേപിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ ഊർജ്ജം മുഴുവൻ എങ്ങോട്ടാണ് പോകുന്നത്?ഇന്ത്യയുടെ പൊതുചർച്ചകൾ ഇന്ന് എന്തിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയാണ് കറങ്ങുന്നത്? മത-രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങളും, വെറുപ്പിന്റെ മുദ്രാവാക്യങ്ങളും, അനാവശ്യമായ തർക്കങ്ങളും നമ്മുടെ യുവത്വത്തിന്റെ വിലപ്പെട്ട വർഷങ്ങളെ കാർന്നുതിന്നുകയാണ്. കളിക്കളങ്ങളിൽ മുഴങ്ങേണ്ട കൈയടികൾക്ക് പകരം, സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ പരസ്പര വിദ്വേഷത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ് ഇന്ന് കൂടുതൽ കേൾക്കുന്നത്. ഒരു കുട്ടിക്ക് പന്ത് നൽകുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നാം നൽകുന്നത് വിഭജനത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയത്തിനാണ്.ഫുട്ബോൾ വളരാൻ വലിയ ജനസംഖ്യയല്ല, വലിയ കാഴ്ചപ്പാടാണ് വേണ്ടതെന്ന് കുറസാവോയുടെ വിജയം ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ഈ നേട്ടം സാധ്യമാക്കാൻ അവർ ചെയ്തത് ലളിതമായ ചില കാര്യങ്ങളാണ്:ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും കളിസ്ഥലങ്ങൾ ഉറപ്പാക്കി. ശാസ്ത്രീയമായ പരിശീലനത്തിനായി ഓരോ ജില്ലയിലും അക്കാദമികൾ സ്ഥാപിച്ചു. മതമോ ജാതിയോ നോക്കാതെ പ്രതിഭകളെ കണ്ടെത്തുന്ന സംവിധാനങ്ങൾ ഒരുക്കി. ഒരു കുട്ടിയുടെ സ്വപ്നത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം അവിടെയുണ്ട്.ഇന്ത്യയ്ക്കും ലോകകപ്പിൽ കളിക്കാൻ കഴിയും. എന്നാൽ അതിന് നാം ആദ്യം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്: നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് നാം നൽകാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് ഒരു ഫുട്ബോളാണോ, അതോ ഒരു വിദ്വേഷ മുദ്രാവാക്യമാണോ?രാജ്യത്തിന്റെ വലിയ ബജറ്റല്ല, വലിയ സ്വപ്നങ്ങളാണ് വിജയം നൽകുന്നത്. കുറസാവോ ലോകകപ്പിലെത്തിയത് അവരുടെ ജനസംഖ്യയുടെ കരുത്തുകൊണ്ടല്ല; മറിച്ച് അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആഴം കൊണ്ടാണ്. നമ്മുടെ യുവത്വത്തിന്റെ ഊർജ്ജം തെറ്റായ വഴികളിലേക്ക് തിരിച്ചുവിടാതെ, കളിക്കളങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ നാം തയ്യാറായേ തീരൂ.അല്ലെങ്കിൽ, ഇനിയും പതിറ്റാണ്ടുകളോളം നമ്മൾ ഈ കാരണം തിരയൽ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കും. മാറ്റം തുടങ്ങേണ്ടത് നമ്മുടെ മനസ്സിനും മുൻഗണനകൾക്കുമാണ്. ഒടുവിൽ, ഒരു ദിവസം ഇന്ത്യയും ആ സ്വപ്ന ഭൂമിയിലെത്തും. പക്ഷേ, അതിന് നാം ഇന്നുതന്നെ തീരുമാനിക്കണം—നമുക്ക് വേണ്ടത് വിദ്വേഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയമാണോ, അതോ കളിക്കളത്തിലെ വിജയങ്ങളാണോ?സ്പോർട്സ് ഡെസ്ക്ഹാരിസ് ചമയം, ചാവക്കാട് കടപ്പുറം